Teatr

W teatrze antycznym panowało wiele reguł które nie zostały złamane do czasu powstania teatru elżbietańskiego. Po pierwsze w teatrze jako aktorzy występowali jedynie mężczyźni. Ponadto aby wyrazić zadowolenie bądź smutek aktorzy zakładali specjalne maski. W antycznym świecie wystawiane były jedynie wystawane początkowo tragedie później także komedie.

Sztuką w teatrze antycznym rządziła zasada trzech jedności. Po pierwsze jedność czasu, sztuka obejmowała równo 24h, od świtu do zmierzchu. Jeśli na historie sztuki wpływały wydarzenia z przeszłości to tu właśnie wkraczał chór i opowiadał o nich. Ponadto jedność miejsca. Akcja działa się w jednym miejscu (np. zamek – sala tronowa). O wydążeniach z poza sceny informował aktor – sługa bądź chór. Ponadto jedność akcji. Sztuka obejmowała tylko jeden wątek wydarzeń.

Teatr elżbietański prawdopodobnie narodził się w 1576 roku, nazywany jest również teatrem szekspirowskim od nazwiska człowieka który przełamał zasady rządzące teatrem antycznym. Jak nie trudno się domyślić w nowym teatrze została przełamana zasada trzech jedności. Akcja nie była już ograniczona czasowo (w antycznym dramacie sztuka była ograniczona do 24h), teraz trwała czasami kilka lub kilkanaście dni. Widać to np. w „Hamlecie” Szekspira. Ponadto akcja sztuki nie działa się już w jednym miejscu (antyczna jedność miejsca). Teraz akcja mogła dziać się w dowolnym miejscu co widać min w „Makbecie”. W nowoczesnym teatrze Wiliama Szekspira została także złamana ostatnia jedność, a mianowicie jedność akcji. Teraz prócz głównego wątku do głosu dochodziły także wątki poboczne.

Także podział sztuki uległ zmianie. Dramat nie zakładał już się z pięciu aktów.