Teatr

Antyczny teatr był pierwszym na świecie. To on dał początek kolejnym teatrom i sztukom wystawianym aż po dziś dzień. Jak powstał teatr ? Dość niewinnie i w typowy dla tamtych czasów sposób. Mianowicie wszystko zaczęło się od obrzędów religijnych. W starożytnej Grecji w śród wielu bogów istniał bóg imieniem Dionizos. Jak każdy mityczny bóg także ten miał mit o swoim istnieniu, świątynie i kaplice oraz oczywiście święta. I właśnie w tych świętach zwanych Dionizjami. Były to obchody podczas których jeden z wiernych przebierał się za Dionizosa i w raz z satyrami i Menadami. Tak właśnie miej więcej wyglądała pierwsza sztuka teatralna.
Kolejne z nich odbywały się już na scenie z prawdziwego zdarzenia jednak w ciąż różniły się od tych współczesnych. Jednak różnica nie była wcale tak duża jak by mogło się wydawać. Teatr przez wieki wcale się aż tak bardzo nie zmienił.

W teatrze antycznym panowało wiele reguł które nie zostały złamane do czasu powstania teatru elżbietańskiego. Po pierwsze w teatrze jako aktorzy występowali jedynie mężczyźni. Ponadto aby wyrazić zadowolenie bądź smutek aktorzy zakładali specjalne maski. W antycznym świecie wystawiane były jedynie wystawane początkowo tragedie później także komedie.

Sztuką w teatrze antycznym rządziła zasada trzech jedności. Po pierwsze jedność czasu, sztuka obejmowała równo 24h, od świtu do zmierzchu. Jeśli na historie sztuki wpływały wydarzenia z przeszłości to tu właśnie wkraczał chór i opowiadał o nich. Ponadto jedność miejsca. Akcja działa się w jednym miejscu (np. zamek – sala tronowa). O wydążeniach z poza sceny informował aktor – sługa bądź chór. Ponadto jedność akcji. Sztuka obejmowała tylko jeden wątek wydarzeń.

Teatr elżbietański prawdopodobnie narodził się w 1576 roku, nazywany jest również teatrem szekspirowskim od nazwiska człowieka który przełamał zasady rządzące teatrem antycznym. Jak nie trudno się domyślić w nowym teatrze została przełamana zasada trzech jedności. Akcja nie była już ograniczona czasowo (w antycznym dramacie sztuka była ograniczona do 24h), teraz trwała czasami kilka lub kilkanaście dni. Widać to np. w „Hamlecie” Szekspira. Ponadto akcja sztuki nie działa się już w jednym miejscu (antyczna jedność miejsca). Teraz akcja mogła dziać się w dowolnym miejscu co widać min w „Makbecie”. W nowoczesnym teatrze Wiliama Szekspira została także złamana ostatnia jedność, a mianowicie jedność akcji. Teraz prócz głównego wątku do głosu dochodziły także wątki poboczne.

Także podział sztuki uległ zmianie. Dramat nie zakładał już się z pięciu aktów.

Teatr narodził się w starożytności. Składa się on z dwóch podstawowych elementów aktora i widza. Wbrew powszechnemu przekonaniu teatr może funkcjonować bez reżysera, choreografa itp. jednak nie może się obejść bez aktora i publiki. W czasie sowiej historii teatr niejednokrotnie ewoluował, aż przybrał współczesną postać.

Od wieków teatr maił za zadanie ukulturalniać. Społeczeństwo miało się dzięki niemu stać bardziej ludzkie, niejednokrotnie sztuki były tworzone tak by widz mógł rozładować emocje w nim drzemiące i powrócić z spektaklu „oczyszczony” i spokojny. Bywały w antyku także czasy że państwo płaciło ludziom (niskie bo niskie stawki ale płaciło) za wizytę w teatrze. Podobne znaczenie miały walki gladiatorów w starożytnym Rzymie jednak były one dużo bardziej krwawe niż sztuki teatralne w których krew Worgule nie występowała.

Dziś teatr różni się od tego antycznego. Dawniej widowiska teatralne musiały być łatwo dostępne szerokiej publiczności, więc teatry budowane były pod gołym niebem na stokach wzgórz. Aktorami byli wyłącznie mężczyźni, którzy występowali w butach na koturnach (dla wyższego wzrostu) oraz w maskach symbolizujących płeć, wiek, zawód, charakter bohatera i przynależność klasową (purpura – dostojeństwo; ciemne kolory – smutek, żal, rozpacz, żałobę).
Dziś sytuacja wygląda lepiej. Teatry znajdują się w klimatyzowanych salach, a na ich scenach pojawiają się także aktorki. Nie potrzeba też specjalnych masek, ich miejsce zastąpiła odpowiednio dobrana choreografia. W spółczesne czasy pozwalają także na ukazanie scen niemożliwych do ukazania w dawnych czasach ze względu różnicy w technologii (magii teatru).